باشگاه ابومسلم خراسان: گذشته، حال و آینده:

تاریخچه:

در اوایل سال ۱۳۴۹ فوتبال دوستان خراسانی براى احیاى فوتبال استان دور هم جمع شدند و تیمی را تشکیل دادند که نامش را ابومسلم خراسان نهادند. بیشتر بازیکنان این تیم را بچه‌های محله‌ی سه راه شاه عباسی قدیم (کاشانی) که حول و حوش زمین‌های خاکی بود، تشکیل می‌دادند.

رنگ پیراهن این تیم از همان ابتدا با اقتباس از قیام ابومسلم خراسانی، مشکی انتخاب شد تا این نماد برای همیشه در اذهان باقی بماند. قرمز نیز به این رنگ افزوده شد تا نمادی از تلاش جهادگونه‌ی سربازان این سردار خراسانی باشد.

در سال ۱۳۵۰ که قرار شد برای اولین بار فوتبال ایران سرو سامان بگیرد، مسابقات مقدماتی این رقابت ها در شهر اصفهان برگزار شد و در آن موقع تیم «آریا»ی مشهد به نمایندگی از استان خراسان بزرگ شرکت کرد. این تیم در بازی آخر نتوانست بر تیم سپاهان اصفهان غلبه کند و ناگزیر به لیگ تخت جمشید راه نیافت. بعد از این ناکامی، دلسوزان ورزش خراسان به فکر تشکیل باشگاهی به نام «ابومسلم خراسان» افتادند.

از این رو دو تیم مطرح آن زمان یعنی “آریا” و “ابومسلم” چاره ای جز ادغام با یکدیگر ندیدند. عطاءالله مهاجرانی به همراه دو برادر خود به نام های “حشمت” و “اصغر” در این امر مشارکت داشتند که ما حصل این اقدام منجر به تشکیل تیمی مقتدر و قدرتمند به نام “ابومسلم” شد. بدین ترتیب ابومسلم به لیگ تخت جمشید راه یافت و همواره در زمره‌ی بهترین تیم های لیگ فوتبال کشور بود.

این تشکل تازه تأسیس خیلی سریع از محبوبیت نزد خاص و عام برخوردار شد. هر روز به تعداد تماشاگران و هواداران ابومسلم افزوده می‌شد به گونه ای که اکنون بعد از گذشت بیش از 42 سال بالغ بر 8 میلیون طرفدار در شرق کشور بویژه در استان های خراسان و حتی شهرهای دیگر دارد.

ابومسلم خراسان با پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی ایران و تغییر بنیادی در کشور، دچار تحولات اساسی شد. این تیم پس از چندین سال رکورد و تعطیلی، مجدداً توسط “جهانگیر زنده دل” و جمعی از بازیکنان و هواداران مشهدی سر و سامان گرفت و این تلاش و کوشش سرآغازی برای احیای فوتبال خراسان بزرگ شد.

طی سال های 1359 تا 1363 به دلیل قرارداشتن کشور در اوج جنگ تحمیلی و دفاع مقدس، رشد قابل توجهی در عرصه‌ی ورزش صورت نگرفت، اما پس از سال ۱۳۶۳، تیم های استانی یکی پی از دیگری شکل گرفته و مسابقات آغاز شد.

از اواخر سال ۱۳۶۳، سازمان باشگاه ابومسلم رنگ و روی خاصی به خود گرفت تا این که پس از قهرمانی در سال ۱۳۶۵ در باشگاه های مشهد و سال ۱۳۶۶ در لیگ استان خراسان بزرگ، سیر صعودی و تحولی این باشگاه قدیمی رشدی فزاینده ای پیدا نمود.

ابومسلم در سال های ۱۳۶۷ و ۱۳۶۸ به واسطه‌ی حمایت اسپانسری مهندس “حمید طیبی” مدیر عامل کارخانه شهد ایران این تیم جانی تازه گرفت و منجر به قهرمانی تیم فوتبال در لیگ استان شد.

با آغاز سال ۱۳۶۹، فوتبال ایران از لیگ منتخب استان‌ها موسوم به “قدس” خارج شد و به صورت لیگ منطقه ای باشگاه های کشور در آمد.

تیم فوتبال “ابومسلم خراسان” به عنوان نماینده‌ی استان خراسان بزرگ در منطقه یک کشور حضور یافت و با هدایت “حاج سید مهدی قیاسی” و “سید کاظم غیاثیان” به عنوان مربیان و “جهانگیر زنده دل” به عنوان سرپرست به لیگ دسته‌ی اول فوتبال کشور صعود نمود.

تیم ابومسلم در سال های ۱۳۷۰ و ۱۳۷۱ نیز در لیگ آزادگان حضور داشت اما به دلیل کم توجهی مسئولان باشگاه و استان متأسفانه به دسته‌ی دوم سقوط کرد. آن زمان به دلیل ضعف قوانین هیأت فوتبال استان، این تیم به بازی های داخلی یعنی دسته‌ی سوم رانده شد و سپس طی سال های 1372 و 1373 در لیگ دسته‌ی سوم متوقف شد و نتوانست به رده‌ی بالاتر صعود کند تا این که بالاخره در فصل ۱۳۷3 - 1374 با تشکلی منسجم تر و با مربیگری “مهدی دینور زاده”، مجدداً راهی لیگ دسته‌ی دوم کشور شد.

باشگاه در فصل 1375 - 1376 با درایت دکتر “محمود حاج رضاپور” مدیر عامل کارخانه‌ی خوشگوار و حمایت مالی “مسعود یزدی” انسجامی فوق العاده گرفت. هرچند در این سال با مربیگری “مهدی دینور زاده” موفق به صعود نشد.

اما در فصل 1376 – 1377 با این که کارخانه‌ی خوشگوار دست از حمایت مالی مستقیم خود برداشته و تنها به کمک های تبلیغاتی بسنده کرد، اما با مدیرعاملی مهندس “غلامحسین تکفلی” و مدیریت فنی استاد “حسین فکری” و سپس “اکبر میثاقیان” به عنوان سرمربیان تیم، با کسب مقام سوم، جواز ورود به دسته‌ی اول را کسب کرد.

فصل 1377 – 1378 نیز به مدیرعاملی علیرضا خروشی و سرمربی گری اکبر میثاقیان گذشت. متأسفانه در این سال به علت مشکلات مالی و کمبود حضور نیروهای مجرب در تیم ابومسلم مجدداً به دسته‌ی دوم سقوط کرد.

در فصل ۱۳۷۸ – 1379 تیم ابتدا به مدیر عاملی “مهندس رحمان نادری” و سپس “غلامرضا بصیری پور” فرماندار مشهد کار خود را شروع کرد و در میانه‌ی راه “ناصر شفق” اقدام به خرید امتیاز آن نمود و این تیم را زیر چتر و حمایت مالی و معنوی ناجا (نیروی انتظامی استان خراسان بزرگ) قرار داد و این حمایت تا سال 1384 ادامه داشت. در همین سال بود که با توافق مسؤولان “ناجا” و “ایران خودرو”، امتیاز باشگاه ابومسلم به “گروه صنعتی ایران خودرو” واگذار شد. “اکبر میثاقیان” در این فصل بر روی نیمکت مربی گری باشگاه نشسته بود و تیم یک بار دیگر به لیگ دسته یک بازگشت.

فصل 1379 – 1380 اولین سالی بود که سردار “کریم ملاحی” در باشگاه حضور پیدا کرد و مدیریت وی سرآغاز دوران شکوفایی و رشد باشگاه گردید. در این سال ابتدا “اکبر میثاقیان” و سپس “فیروز کریمی” رهبری تیم را بر عهده گرفتند. سه دیدار به پایان بازی ها مانده بود که این تیم جواز ورود به لیگ حرفه‌ای فوتبال کشور را در تاریخ 01/02/1380 کسب کرد.

فصل 1380 – 1381 در حقیقت اولین سالی بود که تیم فوتبال ابومسلم خراسان توانست با مدیرعاملی سردار کریم ملاحی و به مربی گری فرهاد کاظمی، در لیگ برتر فوتبال کشور حضور پیدا کرده و حائز رتبه‌ی پنجم نیز شود.

اگر با سرعت بیشتری به روند رشد تیم در دهه‌ی هشتاد بنگریم، مشاهده می کنیم که تیم ابومسلم خراسان از سال 1381 تا سال 1388، هشت دوره‌ی متوالی در لیگ برتر فوتبال ایران حضور داشته و افتخاراتی را نصیب خود کند که بی شک این توفیقات در سایه‌ی حمایت میلیونی هواداران خراسانی صورت گرفته است.

این تیم در سال ۱۳۸۵ به عنوان “بهترین تیم غیر تهرانی” حاضر در لیگ برتر شناخته شد. هرچند ابومسلم در سال ۱۳۸۴ در فینال جام حذفی فوتبال ایران با شکست در برابر تیم “صبا باتری” در ورزشگاه بزرگ ثامن الائمه(ع) مشهد و در مقابل دیدگان 35 هزار هوادار متعصب خود، از قهرمانی و راهیابی به رقابت‌های “جام باشگاه‌های آسیا” باز ماند، اما این باخت هیچ چیزی از ارزش های این تیم کم نکرد. بهترین جایگاه این تیم، صعود تا “مكان چهارمی” جدول لیگ برتر باشگاه های ایران است که در فصل 1386 – 1387 نصیب شد.

باشگاه، سال 1386- 1387 را با حواشی و تغییرات بسیاری شروع كرد. سردار “مصطفی بنی اسد” به عنوان مالک جدید، جای “ناصر شفق” را گرفت و “پرویز مظلومی” نیز به جای “خداد عزیزی” بر روی نیمکت نشست. هرچند متعاقب آن “اکبر میثاقیان” مجدد به سمت سرمربی گیری تیم انتخاب و سپس به دلیل عدم اجرای تعهدات، اخراج گردید. هر چند این تغییرات اثرات وضعی خود را بر روی باشگاه گذاشت، اما به خاطر بازی خوب تیم، مکان چهارمی جدول لیگ از آن باشگاه شد.

تیمی كه چندین فصل بازیكناش در كنار هم بودند و به مرز آمادگی بالایی رسیده بود، ستاره های جدیدی را به فوتبال ایران معرفی كرد و اگر این تیم برای فصل بعد حفظ می شد، به جرأت می توان گفت ابومسلم یكی دیگر از دوران طلایی اش را به نمایش می گذاشت و می توانست با اندكی تقویت بنیه های فنی و مالی خود به راحتی یكی از مدعیان اصلی عنوان قهرمانی در لیگ هشتم باشد. اما افسوس كه چنین نشد و ستاره ها یكی یكی از ابومسلم كوچ كردند و قدرت واقعی ابومسلم افول یافت. عدم مالكیت قطعی باشگاه و مشكلات مالی نیز باعث شد تا طوفان مشكی آرام گیرد.

در فصل 1387 – 1388، “مصطفی بنی اسد” جای خود را به “حسین قاسمی” داد. انتشار مصاحبه های پرآوازه و جنجالی وی به عنوان یکی از مالکان و مدیرعامل جدید باشگاه در رسانه ها مبنی بر انجام مذاکره و حتی توافق با تنی چند از مربیان مشهور اروپایی برای نشستن بر روی نیمکت سرمربی گری ابومسلم نه تنها نتوانست به روحیه‌ی بازیکنان کمک کند بلکه نتیجه‌ی معکوس داد! همچنین در این دوره بود که سهام باشگاه به افراد زیادی واگذار شد به گونه ای که جمع میزان سهام خریداری شده‌ی افراد مدعی مالکیت، از سقف 100 درصد هم گذشت! کسب رتبه‌ی پانزدهم در جدول لیگ برتر موجبات تعجب و آشفتگی هواداران را فراهم ساخته و ‌آنان را نگران می کرد.

نگرانی آنان به حق بود. این دو بحران وجاهت و مالکیت، کار به دست ابومسلمی ها داد به گونه ای که شورای 5 نفره‌ی ورزش استان با تشکیل جلسه ای فوری، مصوب کرد به منظور دور کردن حواشی از باشگاه، مدیریت ابومسلم برای فصل 1388 – 1389 به صورت مشروط و به مدت یک سال در اختیار “مهدی زمان” قرار گیرد. “ناصر پورمهدی” اولین و “علی حنطه” دومین سرمربی ای بود که سکان هدایت تیم را در این فصل بر عهده گرفتند اما متأسفانه حاشیه های زیاد باعث شد تیم در 13 ارديبهشت 1389 با احراز جایگاه هفدهم، به لیگ دسته یک (جام آزادگان) سقوط کند و میهمان دهمین دوره‌ی لیگ یک باشد.

حال ابومسلم برای فصل 1389 -1390 می بایست در لیگ دسته اول فوتبال کشور حضور داشته باشد و غایب بزرگ لیگ برتر به شمار می رفت. این در حالی بود که اوج گرفتن تنش‌ها به واسطه‌ی جنگ مدعیان متعدد مالکیت، آشکار شدن قراردادهای مشکوک و نجومی با برخی بازیکنان و عوامل فنی و علی‌الخصوص نحوه‌ی هزینه کرد وام‌های دریافتی مالکان از سیستم بانکی با پشتوانه‌ی باشگاه و ... مالکان ابومسلم را به انتهای خط و مرز استیصال رساند به گونه‌ای که راه فراری جز هبه‌ی آن به «مدیریت استان» بر خود گشوده ندیدند.

بدین ترتیب باشگاه ابومسلم بار دیگر روی دست «شورای 5 نفره‌ی ورزش استان» و نیز مدیریت ورزش آن ماند و کسی متقاضی پذیرش آن نیز نشد تا این که به واسطه‌ی فوت وقت، فرصت ارزشمند جذب بازیکنان و مربیان مطلوب برای فصل 89 – 90 نیز از دست رفت.

النهایه، در واپسین لحظات و فرصت‌های باقیمانده چنان عرصه بر «مدیریت ورزش استان» تنگ شد که بیست روز مانده به آغاز مسابقات لیگ دهم، چاره‌ای جز پذیرش این پیشنهاد برای «دکتر اسماعیل وفایی»  (مالک حقیقی باشگاه فرهنگی ورزشی پرسپولیس) آن هم از سر علاقه به آتیه‌ی جوانان خطه‌ی خورشید باقی نگذاشت. پیشنهادی که صدالبته مشروط پذیرفته شد و شرایطی که متأسفانه تاکنون نیز عملی نشده است!

از این رو باشگاه، فصل 1389 – 1390 خود را به مدیرعاملی “ناصر شهسواری” و سپس “مهدی فاضل فکور” به عنوان رئیس هیئت عامل آغاز کرد. هرچند تیم دیر بسته شد، اما بازیکنان و سرمربیان تیم یعنی “سید کاظم غیاثیان” و در ادامه “علی حنطه” تمامی تلاش خود را با هدف ماندن در لیگ دسته یک انجام دادند چرا که تمامی بازیکنان سابق باشگاه با رضایت نامه های سفید امضا از جمع تیم منفک شده و به باشگاه های دیگر پیوسته بودند و جز اسم باشگاه ، چیز دیگری به مالک جدید تحویل نشد و هواداران هم صراحتاً‌ اذعان داشتند از تیمی که 20 روز قبل از آغاز مسابقات بسته شده، انتظار معجزه و صعود به لیگ برتر را نداریم. گذشته از این ها، بحران های متعددی که چه توسط فدراسیون در قالب تعلیق های مکرر و ناگهانی و بعضاً شب مسابقه ای به دلیل بدهی های سال های دور باشگاه در این فصل برای باشگاه ایجاد شد و چه ادامه‌ی بازتاب جنگ مدعیان مالکیت در رسانه ها به گونه ای که بعضی از بازیکنان موعو از پای پلکان هواپیما برگشتند، و چه ناداوری های محرز و آشکار و چه موانع دیگر، باعث شد که رتبه‌ی دهم لیگ دهم نصیب ابومسلمی ها شود.

فصل 1390 – 1391 در حالی آغاز شد که “مهدی فاضل فکور” همچنان به عنوان رئیس هیئت عامل به کار خود ادامه داد و “ علی حنطه” در تدارک بستن تیم بود. متأسفانه در اقدامی غیر منتظره، فدراسیون دقیقاً یک هفته قبل از آغاز لیگ، به بهانه‌ی منشوری بودن، وی را از نشستن بر روی نمیکت کادر فنی محروم کرد! اتهامی که با گذشت ماه ها نه تنها هنوز ثابت نشده بلکه چند ماه بعد وی در همین لیگ سرمربی تیم دیگری شد! بنابراین “خداداد عزیزی” جایگزین “علی حنطه” شد. بدیهی بود رفتن به لیگ برتر با تیمی که بازیکنانش با تفکرات یک مربی بسته شده و با خروج وی از ترکیب کادر فنی ، این مسئولیت بر عهده‌ی مربی دیگر واگذار می شود، کار سختی است. در نهایت علی رغم همه‌ی تلاش ها و با وجود ادامه‌ی آن “ناداوری ها” 15 امتیاز مسلم را به ناحق از ابومسلم گرفت، باشگاه از صعود به لیگ برتر باز ماند و در رتبه‌ی ششم جدول قرار گرفت.

ابومسلمی ها در فصل 1391 – 1392 برای سومین بار متوالى حضور در لیگ دسته اول را تجربه کردند. ابتدا غلامحسین پیروانی و سپس خداداد عزیزی هدایت تیم را بر عهده گرفتند اما در این فصل نیز از صعود به لیگ برتر باز ماند و همچنان در رده ششم جدول باقی ماند.

***

فصل 1392 – 1393 نیز آبستن حوادث عجیب و بدی برای باشگاه بود که چون منتج به سقوط ناباورانه ابومسلم از لیگ دسته یک به دسته دو بود، بدیهی است با تشریح جزئیات بیشتر ذکر شده و لذا پیشاپیش از مطول شدن این بخش پوزش می طلبیم.

مهمترین رخداد غیر منتظره قبل از آغاز فصل، اعلام عدم پرداخت تعهدات مالی شریک 50 درصدی سهام باشگاه یعنی «شرکت بین المللی توسعه گردشگری پدیده شاندیز» بود که بی شک کار را برای اداره هزینه های سرسام آور تیمداری در لیگ دسته یک آن هم برای ابومسلم خراسان با آن وضعیت مالکیت دوگانه (رسمی و ثبتی) بسیار سخت کرد. به عبارت دیگر شرکت پدیده با شانه خالی کردن از بار پرداخت تعهدات میلیاردی خود در قبال قراردادهای فوتبالی باشگاه، باشگاه ابومسلم را عملاً به زمین زد و زمینه را برای خرید یک تیم دسته اولی برای خود و حضور آن در گردونه مسابقات با اسم «پدیده شاندیز» هموار و مهیا کرد.

مصیبت بعدی برای باشگاه و تیم، ورود «اداره کل ورزش و جوانان خراسان رضوی» به بحث مالکیت تیم بود. هرچند این اداره کل ابتدا با قصد خیر و به عنوان «حَکمَ و داور» به این داستان ورود پیدا کرد تا دعوای حقوقی مالکیت میان «دکتر اسماعیل وفایی» به عنوان مالک رسمی و مهندس «محمدرضا عباسی» به عنوان مالک ثبتی را سامان دهد و نیت خیر خود را هم با واگذاری رسمی و قانونی تیم و باشگاه به دکتر وفایی در قالب صدور یک حکم رسمی از سوی «کمیسیون ماده پنج ورزش استان» در تاریخ 92/2/2 ثابت کرد.

اما متأسفانه در ادامه کار اداره کل مذکور اصطلاحاً جوگیر شد و فراموش کرد که باشگاه ابومسلم از ابتدای تأسیسش یعنی 50 سال پیش، اساساً یک باشگاه خصوصی بوده و نباید دولتی ها در اداره امور داخلی آن دخالت کنند و تنها در این داستان مالکیت، فقط یک حکم و داور است. همچنین این برداشت غرورآمیز گریبان گیر آنان شد که منتی بر سر مدیران فعلی باشگاه گذاشته اند و مالکیت باشگاه را به تیم مدیریتی دکتر وفایی اعطا کرده اند، در صورتی که آنان تنها بخشی از وظیفه ای که مدیرکل سابق یعنی افشین داوری سه سال و نیم پیش متعهد به انجامش بود و انجامش نداد (یعنی انتقال 20 روزه اسناد مالکیتی باشگاه به نام دکتر وفایی در دفترخانه ثبت اسناد رسمی) را به انجام رساند آن هم به صورت ناقص (چرا که فقط یک نامه تأیید کننده مالکیت بود و نه انتقال رسمی در دفترخانه ثبت اسناد!)

همین برداشت اشتباه باعث شد که اداره کل و به تبع آن «کارگروه فوتبال استان» وابسته به اداره کل، در اقدامی عجیب «عباس چمنیان» را که در آن هنگام رئیس هیئت فوتبال استان بود، برای سرمربی گری ابومسلم منصوب کرد که بعداً به دنبال اعتراض رسمی باشگاه و انتقاد شدید رسانه ها از خود بریدن و خود دوختن و خود تن کردن کارگروه فوتبال، کارگروه مذکور خبر قبلی خود را اصلاح و با درج اصلاحیه ای در سایت رسمی اداره کل، آن را صرفاً یک پیشنهاد به مدیران وقت باشگاه دانست.

دکتر وفایی برای تقویت همکاری ها و تنش زدایی ، با پیشنهاد کارگروه موافقت کرد و بودجه برنامه های عباس چمنیان را تأمین نمود. اما پس از یک ماه تمرینات آمادگی و برگزاری دو اردوی تدارکاتی خارج استانی و صرف میلیون ها تومان هزینه، دکتر هاشمی جواهری مدیرکل وقت ورزش و جوانان استان و دکتر اسماعیل وفایی طی جلسه مشترکی در شامگاه 30/5/92 در هتل درویشی، مشترکاً به این تصمیم رسیدند که با این ترکیب بازیکنان و این نتایج ناامید کننده در بازی های تدارکاتی آن هم با تیم های یک رده پایین تر، نه تنها به لیگ برتر صعود نمی کند، بلکه با این بازیکنان و کادر، ماندنش در لیگ یک هم با تردید جدی روبروست، لذا جابجایی «عباس چمنیان» از سرمربیگری به «مدیر فنی» الزامی است!

اما دکتر هاشمی جواهری متأسفانه دقیقاً ظهر فردای آن روز بدون هیچ دلیل موجه و تحت تأثیر اقوال دوستان دانشگاهی خود، تمامی تصمیمات اظهارات و توافقات را ( که اتفاقاً در حضور شخص ثالث و معتمد و مرضی الطرفین اتخاذ شد) یک طرفه وتو کرد و عصر 31/5/92 با عزیمت مصلحتی به یک سفر عتبات عالیات فوری، زمینه را برای حضور معاون ورزشی خود در این داستان مهیا کرد. وی نیز در اقدامی ناشیانه، ناباورانه و غیر مسئولانه در تاریخ 31/5/92 صراحتاً مدعی عزل دکتر اسماعیل وفایی از مالکیت و مدیریت آن هم به بهانه بنی اسرائیلی و غیرقابل قبول «عدم اجرای تعهدات مالی» باشگاه شد!

جالب آن که در همان جلسه یک شب قبل در هتل درویشی، دکتر وفایی صراحتاً به دکتر هاشمی جواهری پیشنهاد داد با توجه به اظهار تمایل برخی سرمایه گذاران بومی در فوتبال استان و باشگاه، حاضر است همین لحظه بار مسئولیت تیم را در قبال صدور یک نامه رسمی از سوی اداره کل ورزش و جوانان استان مبنی بر تأیید هزینه کرد وی به عهده شخص بومی دیگری قرار دهد که به دلیل عدم احراز توانمندی آنان برای پذیرش این بار، دکتر هاشمی جواهری نپذیرفت و خواستار ادامه مدیریت باشگاه توسط مدیران فعلی شد.

اظهارات ناشیانه و رسانه ای معاون مدیرکل در «خلع ید دکتر وفایی» و برچسب های عدم توانمندی مالی و حتی ادعای جیب عدم کفایت برای تیم داری هرچند سنگین بود و آرامش تیم را با طوفان سهمگین حاشیه های کذب به هم زد، اما به تعبیر خود دکتر وفایی به خاطر جوانان این خطه و هواداران این باشگاه قابل اغماض و گذشت بود، اما از آنجایی که اداره کل در اقدامی بسیار عجیب و نادر در تاریخ فوتبال کشور، تیم یک باشگاه صددرصد خصوصی را از مالک آن به زور گرفت و خود با انتخاب سرمربی و جذب بازیکنان و عقد قراردادها، عملاً تیم داری کرد، لذا بدعتی ناروا را پایه گذاری نمود. به تعبیر دیگر، «حَکمَ و داور» میان دو مدعی، به جای صلح و سازش طرفین دعوی، خود ادعای مالکیت کرده و گفتتیم نه از این و نه از آن او بلکه از آن من است! بازیکنان و مربیان سابق هم باید در همین تیم شاخه اداره کل بمانند و اگر تیمی به نام ابومسلم شاخه وفایی! تشکیل شود، از نظر ما غیر قانونی است!

بدین ترتیب دکتر وفایی مجبور شد برای صیانت از اعتبار و آبروی خود همچنین دفاع از عملکرد صادقانه مدیران همکار طی سه سال و نیم خدمت بی مزد در مدیریت باشگاه، شکایت خود را به وزارت ورزش و جوانان کشور و سپس فدراسیون فوتبال و کمیته انضباطی برَدَ. همزمان با توجه به نزدیکی به زمان شروع مسابقات و یقین از بازگشت امتیاز و مسئولیت اداره تیم به مدیران فعلی، خداداد عزیزی عهده دار گردآوری تیمی جدید با کادر فنی مجرب و توانمند گردید. علی حنطه به عنوان سرمربی هدایت بازیکنان را به عهده گرفت و تمرینات آغاز شد. بنابراین دو تیم با عنوان ابومسلم در دو گوشه شهر، تمرین می کردند به گونه ای که مطبوعات استان چنین تیتر زدند: «ابومسلم دو شقه شد!»

از این رو تیم اصلی ابومسلم و به تعبیر رسانه ها شاخه «دکتر اسماعیل وفایی با هدایت علی حنطه و مدیر فنی خداداد عزیزی» و تیم شاخه «اداره کل با هدایت عباس چمنیان» هر یک در یک گوشه شهر تمرین کردند تا رأی نهایی کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال کشور و کمیسیون ماده پنج وزارت ورزش و جوانان کشور، مشخص کننده تیم اصلی باشد.

در نهایت پس از 50 روز کشمکش حقوقی و رسانه ای، در حالی که تیم فوتبال ابومسلم خراسان به خاطر این بی تدبیری متولیان ورزش استان، فرصت ارزشمند جذب بهترین بازیکنان و عوامل فنی را در ابتدای فصل ورزشی 93 – 92 از دست داده بود تا جایی که چهار دیدار اول فصل نیز به دلیل همین بلاتکلیفی لغو شد، در تاریخ 19/7/92 عملاً با ورود تیم اصلی و قدیمی یعنی همان تیم دکتر اسماعیل وفایی به زمین ورزشگاه ثامن در مصاف با ایران جوان بوشهر، این قائله پایان یافت و بازیکنان ومربیان تیم شاخه اداره کل از هم پاشیدند.

کاش سلسله مصائب باشگاه در سال 92 به همینجا خاتمه می یافت، اما متأسفانه کسانی که اصطلاحاً بازنده این بازی خودساخته و مخرب بودند و کسانی که منافع آنان در تضاد با موفقیت و رهیابی تیم ابومسلم با مالکیت و مدیریت «دکتر اسماعیل وفایی» به لیگ برتر بود، هرآنچه که در توان داشتند در داخل و خارج از استان، برای عدم نتیجه گیری تیم در زمین همچنین زمین خوردن بحث مالکیت باشگاه به خرج دادند، تا جایی که یکی از هواداران صاحب نفوذ، اهم تصمیمات جلسات سری آنان را به اطلاع دکتر وفایی رساند و آن تصمیم چیزی نبود جز این تصمیم غیر اخلاقی و انسانی: حال که فدراسیون به نفع دکتر وفایی رأی نهایی را صادر کرده، بالاجبار تا پایان فصل ورزشی 93 – 92 مانع اداره تیم توسط «دکتر اسماعیل وفایی» و همکارانش نمی شویم تا همچنان این فصل هزینه کند و در لیگ یک تیم را نگهدارد، اما در پایان فصل به موازات رایزنی های پشت پرده در فدراسیون و نهایتاً به استناد حکم قضایی، تیم را از وی گرفته و به او خواهیم گفت: در صورتی که شکایتی دارد، در محاکم قضایی مطرح کند!

دکتر اسماعیل وفایی پس از اطلاع از این تصمیم و اجماع متولیان دولتی ورزش استان و افراد حقیقی ذی نفع، دو کار مهم را برای اثبات شنیده ها و اخبار واصله دنبال کرد: اول آن که متعاقب اعلام آمادگی یک اسپانسر قوی برای حمایت مالی از باشگاه در فصل 93 – 92 و منوط شدن کمک وی به باشگاه در قبال دریافت نامه تأییدیه اداره کل ورزش و جوانان استان مبنی بر صاحب امتیاز بودن مدیران فعلی نسبت به تیم و باشگاه ابومسلم درخواست صدور نامه کرد که متأسفانه اداره کل مذکور از صدور چنین نامه ای خودداری و به صراحت مالکیت و حتی مدیریت دکتر وفایی را بر تیم و باشگاه انکار کرد!

دوم آن که چندین جلسه حضوری و طولانی با هواداران و لیدرهای آنان برگزار نمود و مشکلات و اصطلاحاً چوبهایی که توسط مدعیان بومی حمایت از تیم و متولیان دولتی همچنین مدعی العموم های دولتی ورزش استان لای چرخ رشد و تعالی باشگاه گذاشته می شود را صادقانه مطرح و صراحتاً با آنان اتمام حجت کرد و یک هفته برای نتیجه رسیدن یکی از سه پیشنهاد خود مهلت داد. این که اگر مساعی هواداران و لیدرهای بانفوذ آنان برای حل مشکل مالکیت با مهندس عباسی مالک ثبتی باشگاه به نتیجه نرسد، تیم را عملاً به زمین خواهد گذاشت و پس از چهل ماه تلاش برای احیای تیم و فراهم سازی صعود آن به لیگ برتر، از استان خواهد رفت و حقوق مادی و معنوی خود را بر تیم از طریق محاکم قضایی و مراجع ذی صلاح ورزشی در داخل و فدراسیون جهانی فوتبال فیفا در خارج از کشور پیگیری خواهد کرد.

بدین ترتیب گروهی ده نفره از لیدرهای هواداران برای جلوگیری از خروج دکتر وفایی از مشهد، رفت و آمدهای مکرر خود را برای قانع کردن مهندس عباسی به عنوان نماینده مدعیان متعدد مالکیت تیم و پذیرفتن یکی از سه پیشنهاد آغاز کردند تا بالاخره میان مالک ثبتی (فقط دارنده اسناد و فاقد هیچ نقش اجرایی و مالی در باشگاه) و مالک رسمی (دکتر وفایی مدیر تیم و پرداخت کننده هزینه ها طی سه سال و نیم گذشته) فقط یک نفر باقی مانده و عملاً به بحث مطول و بسیار کش دار شده مالکیت، یک بار برای همیشه پایان داده شود.

سه پیشنهاد مشخص هم مطرح و رد و بدل شد: اول آن که مالک ثبتی یعنی مهندس عباسی پس از دریافت کل مبلغ 185 میلیون تومان هزینه کرد ادعایی خود، کلیه اسناد باشگاه در دست خود را به نام دکتر اسماعیل وفایی زده و از بحث مالکیت باشگاه به کنار برود.

پیشنهاد دوم آنان این بود که دکتر اسماعیل وفایی حقوق مالکانه خود همچنین امتیاز رسمی باشگاه ابومسلم را کلاً به مهندس عباسی واگذار نموده، باتوجه به اظهار عدم وجود منابع مالی برای پذیرش این مسئولیت توسط مهندس عباسی، حتی وامی به مبلغ دو میلیارد تومان نیز با بازپرداخت اقساط طولانی مدت در اختیار وی قرار دهد؛ اما مهندس عباسی متعهد باشد ظرف یک سال، نسبت به عودت هزینه کرد دکتر وفایی اقدام نماید.

اما متأسفانه مهندس عباسی نه تنها هیچ کدام از این دو پیشنهاد را نپذیرفت، بلکه پیشنهاد سوم مبنی بر همکاری مشترک برای اداره تیم را نیز به روش عضویت در هیئت مدیره متشکل از مالک ثبتی و رسمی نپذیرفت و در نهایت تمامی مساعی هواداران و لیدرهای آنان برای اتحاد میان دو مالک ثبتی و رسمی به نتیجه نرسید و بالاخره با آن عدم صدور نامه ساده دولتی و این مخالفت بی دلیل شخصی به هر سه پیشنهاد، عملاً زمینه های خروج دکتر اسماعیل وفایی از استان فراهم گردید.

کوتاه سخن آن که پس از آشکار شدن افکار پنهانی و اتحاد نامبارک مسئولان ورزش استان با افراد حقیقی و حاشیه ای در ورزش فوتبال و به نتیجه نرسیدن تلاش های داخلی برای وحدت واقعی میان مالکان ثبتی و رسمی باشگاه، در نهایت دکتر اسماعیل وفایی طی بیانیه ای روشنگرانه منتشره در تاریخ 16 آذر 92، 48 ساعت به فدراسیون فوتبال کشور به عنوان تنها مرجع قانونی و ذیربط در مباحث باشگاه های فوتبال کشور فرصت داد تا بالاخره به این بلاتکلیفی 40 ماهه پایان دهند که وی «یا مالک باشگاه هست یا مدیر آن، اگر مالک باشگاه هست، طی یک نامه رسمی فدراسیون به صراحت اعلام کند تا سایر اقدامات حقوقی متعاقب آن صورت گیرد و اگر مدیر باشگاه هست، پس مالک واقعی باشگاه را مشخص کند تا هزینه ها توسط وی پرداخت و توسط مدیر باشگاه هزینه گردد!»

خواندن این فراز از نامه دکتر وفایی به مهندس علی کفاشیان رئیس فدراسیون فوتبال کشور خواندنی است: «شخص اول مدیریت فوتبال کشور! بالاخره پس از پایان قائله خودساخته شهریور ماه اداره کل تربیت بدنی استان و اثبات حقانیت ما توسط فدراسیون، آن هم پس از سپری شدن 40 ماه ـ حال هرچه که این مجوز اعطایی هست ـ چه آن را «مالکیت» بنامیم و چه «مدیریت» ـ متأسفانه آن قدر عیارش نزد متولیان ورزش استان افول کرده که نه تنها کوچکترین حمایت مادی و معنوی از تیم صورت نمی‌گیرد، بلکه از صدور یک نامه حمایتی ساده هم برای دلگرمی اسپانسر قدر یافت شده دریغ کردند! البته در مقام توجیه این عمل، چنین استناد می‌شود که «مسئولان کنونی» فقط «مدیران باشگاه» هستند و نه «مالکان آن!» و لذا هرگونه پرداخت وجهی به این مجموعه، فاقد وجاهت قانونی است! بنابراین روشن است که پس از گذشت «سه سال و نیم!» و هزینه‌کرد قریب به «12 میلیارد تومان!» نباید دیگر هیچ شخص عاقلی در چنین شرایط یک طرفه و نامعلومی، از یک «مدیر هزینه» توقع هزینه‌کرد بیشتری حتی به اندازه‌ یک ریال داشته باشد! هزینه‌هایی که با این مشی متولیان ورزش استان و سکوت و بی‌تفاوتی مسئولان استانی و شهری، قطعاً دیگر هیچ توجیه مستدل و منطقی نداشته و هیچ برگشت مادی و معنوی برای آن نمی‌توان متصور بود!»

پس از بی توجهی معنادار فدراسیون به این نامه سرگشاده که مفاد آن همزمان با ارسال نامه از طریق رسانه های ارتباط جمعی و خبرگزاریها منتشر شد، در نهایت دکتر اسماعیل وفایی در تاریخ 18 آذر 92 و در نزدیکی تعطیلات نیم فصل، حجت بر خود را تمام شده دید و تیم و باشگاه را عملاً بر زمین گذاشت و به تهران بازگشت. آخرین جمله وی خطاب به هواداران در محل هتل قصر طلایی مشهد این بود: گویا ابر و باد و مه و خورشید و فلک همه در کارند تا ادامه رسالت خود موفق نشویم! بسیار خوب، هزینه 80 بازی را طی این سه سال و نیم بدون منت و به عشق جوانان این خطه پرداخت کردم، اما دیگر بس است! هزینه این هشت بازی آخر با خود شما ...

پس از اعلام رسمی خروج دکتر وفایی و همکارانش از خراسان رضوی و مراجعت آنان به تهران، محمد جهانی فر سرپرست هیئت فوتبال استان طی جلسه ای فوق العاده، خود و مهندس محمدرضا عباسی و دکتر سید مجتبی علوی را به عنوان اعضای هیئت مدیره موقت باشگاه اعلام کرد و جمعاً متعهد گردیدند هزینه های اداره تیم را در بازی های باقیمانده تا پایان فصل چه در داخل و چه در خارج از استان متقبل شده و یا به نحو مقتضی تأمین کنند.

متأسفانه هیئت مدیره مذکور نتوانست آن گونه که در مصاحبه ها عنوان شده بود، هزینه سفر و دیدارهای باقیمانده ابومسلم را فراهم کند و یا به سختی و با کاستی آن را فراهم کرد به گونه ای که مکرراً در مصاحبه های علی حنطه سرمربی تیم عنوان می شد که حتی پول خرید کفش برای بازیکنان خود را هم نداریم!

از لحاظ فنی نیز تیم فوتبال ابومسلم دیدارهای باقیمانده را یا با شکست و یا تساوی پشت سر گذاشت. در بازی مانده به آخر خود نیز با آلومینیوم هرمزگان به دلیل نیمه تمام قضاوت کردن بازی توسط داور (به بهانه عدم امنیت جانی داوران!) در مشهد، مجبور شد به حکم رأی کمیته انضباطی، سه امتیاز شیرین این دیدار خانگی را به تیم میهمان واگذار کند. در دیدار آخر و در خانه حریف در مصاف پاس همدان نیز با نتیجه 5 بر دو شکست خورد و بدین ترتیب با کسب فقط 22 امتیاز از 24 بازی خود، در رده دوازدهم جدول گروه ب لیگ دسته یک فوتبال کشور قرار گرفت و عملاً در تاریخ 19/1/93 همراه با دو تیم دیگر متأسفانه به لیگ دسته دو  و متعاقب آن به لیگ «دسته سه» فوتبال کشور سقوط کرد.

حال باید منتظر ماند و دید آیا ابومسلم کهن ، این برند قدیمی و نماد ورزش شرق کشور می تواند مجدداً ازجا برخواسته و به ناکامی های خود پایان دهد؟ آیا بار دیگر ورزشگاه بزرگ ثامن الائمه(ع) مشهد مقدس، شاهد خیل حضور عظیم هواداران خراسانی ای خواهد بود که با اهتزاز پرچم ها، مجدداً شکوه گذشته باشگاه را در اذهان تداعی کند؟ باید منتظر شد و چشم به افق های روشنی که فراروی این تیم غیور خراسانی است، داشت... یا امام رضا(ع)


ابومسلم در یک نگاه:

سال تأسیس باشگاه: 1349
حضور رسمی در مسابقات كشور: اولین دوره رقابتهای جام تخت جمشیدbr>

سال/ مالک یا مدیر عامل / سرمربی (سرمربی ها)

1375-1376 محمود حاج رضاپور /مهدی دینور زاده/ لیگ دسته‌ی دو دو
1376- 1377 غلامحسین تكفلی /اكبر میثاقیان / لیگ دسته یک / مقام سوم
1377-1378 علیرضا خروشی /اكبر میثاقیان/ سقوط به دسته 2
1378-1379 رحمان نادری- غلامرضا بصیری پور- ناصرشفق / اكبر میثاقیان/ بازگشت به لیگ یک
1379-1380 كریم ملاحی / فیروز كریمی / دسته یک
1380-1381 كریم ملاحی/ فرهاد كاظمی / رتبه در لیگ برتر: پنجم
1381-1382 كریم ملاحی / محمود یاوری / رتبه در لیگ برتر: دوازدهم
1382-1383 كریم ملاحی / اكبر میثاقیان / رتبه در لیگ برتر: دهم
1383-1384 كریم ملاحی / اكبر میثاقیان / رتبه در لیگ برتر: هشتم
1384-1385 كریم ملاحی / اكبر میثاقیان / رتبه در لیگ برتر: پنجم
1385- 1386 ناصر شفق / اكبر میثاقیان – خداداد عزیزی / رتبه در لیگ برتر: ششم
1386 -1387 ناصر شفق – مصطفی بنی اسد / خداداد عزیزی – پرویز مظلومی / رتبه در لیگ برتر: چهارم
1387-1388 مصطفی بنی اسد، حسین قاسمی/ هادی برگی زر - علی حنطه / رتبه در لیگ برتر: پانزدهم
1388-1389 مهدی زمان/ ناصر پورمهدی - علی حنطه / رتبه در لیگ برتر: هفدهم ( سقوط به جام آزادگان)
1389-1390 دکتر وفایی/ ناصر شهسواری- مهدى فاضل فكور/ کاظم غیاثیان - علی حنطه / رتبه درلیگ دهم دسته 1(جام آزادگان): پنجم
1390-1391 دکتر وفایی/ مهدى فاضل فكور / خداداد عزیزی / رتبه در لیگ یازدهم دسته 1(جام آزادگان): ششم
1391 -1392 دکتر وفایی/ مهدى فاضل فكور / غلامحسین پیروانی ، خداداد عزیزی/ رتبه در لیگ دوازدهم دسته 1(جام آزادگان): رتبه ششم
1392 -1393 نیم فصل اول: دکتر وفایی/ مهدی فاضل فکور/ علی حنطه با کمک فنی خداداد عزیزی/ رتبه در لیگ سیزدهم دسته 1: رتبه دهم
11392 -1393 نیم فصل دوم: هیئت فوتبال استان/ علی حنطه با کمک فنی خداداد عزیزی/ رتبه در لیگ سیزدهم : یازدهم، سقوط به لیگ دسته دو و متعاقب آن به دلیل عدم احیای باشگاه، سقوط به لیگ دسته سه فوتبال کشور

افتخارات ابومسلم در لیگ برتر:
1380: بهترین و پرطرفدارترین تیم غیر تهرانی
1380: كسب عنوان آقای گلی توسط رضا عنایتی
1381: كسب عنوان آقای گلی توسط فریدون فضلی
1384: راهیابی به فینال جام حذفی
1386: قرار گرفتن در سكوی چهارم رده بندی لیگ برتر
1388: انتخاب به عنوان تیم برتر اخلاق در مسابقات لیگ برتر

دیگر افتخارات ابومسلم :
1389: برگزاری باشکوه نخستین همایش تخصصی اخلاق در فوتبال کشور با حضور کارشناسان ارشد و بزرگان فوتبال ایران در هتل قصر طلایی مشهد مقدس
11392: کسب آمار بیش از سه میلیون بیننده در وبگاه های اینترنتی رسمی باشگاه طی 40ماه مدیریت «دکتر اسماعیل وفایی» بر باشگاه

نادرترین اتفاق در تاریخ باشگاه:
ورود «اداره کل ورزش و جوانان استان» در سال 1392 به عنوان «حکم» در داستان مالکیت ابومسلم برای اصلاح بین دو طرف دعوی حقوقی مالکیت یعنی دکتر وفایی و مهندس عباسی، اما در تاریخ 30/5/92 خود «حکم» در اقدامی ناباورانه و دخالتی غیر مسئولانه، ادعای مالکیت تیم را کرد و آن را علی الظاهر در اختیار گرفت تا به هر کس که بخواهد، بدهد!

دیگر اطلاعات:
ورزشگاه : استادیوم بزرگ ثامن الائمه (ع) مشهد
گنجایش: حدود 50 هزار نفرbr>رنگها: مشکی و قرمز
رنگ لباس اول: پیراهن مشکی - قرمز / شورت مشکی
رنگ لباس دوم: پیراهن مشکی - سفید / شورت مشکی

مؤسس اولیه: عطاالله و حشمت مهاجرانی
اولین حضور در لیگ فوتبال ایران: 1352 هجری شمسی
سابقه حضور در لیگ ایران قبل از انقلاب: پنج دوره جام تخت جمشید
بهترین مقام قبل از انقلاب: کسب مقام پنجم در سال 1354
حضور دوباره در لیگ فوتبال ایران: 1376 هجری شمسی

مراکز تابعه:
 1- کانون رسمی هواداران باشگاه ابومسلم 2- هیئت مذهبی جواد الائمه(ع)

لقب های ابومسلم (از زبان هواداران):
مشكی پوشان ، سیاه جامگان ، طوفان مشكی ، آث میلان ایران ، مروارید سیاه ، عقاب سیاه ، شیر خراسان ،
ستاره های که ابومسلم به فوتبال ایران معرفی کرد:
خداداد عزیزی - علی رضا نیکبخت واحدی - مجتبی جباری ـ آندرانیک تیموریان - محمد رضا خلعتبری - حسین بادامکی - رضا عنایتی - فریدون فضلی - خسرو حیدری - رزاقی راد - بیژن کوشکی - شهاب گرادان - سید محمد حسینی و...

اطلاع رسانی:
سایت رسمى باشگاه ابومسلم خراسان: www.aboumoslem.ir
دامنه دوم سایت باشگاه ابومسلم خراسان: www.aboumoslem.com

وبگاه رسمى هواداران ابومسلم خراسان: www.aboumoslem.org 
وبگاه ابومسلمى ها، تریبون آزاد هواداران: www.aboumoslemiha.ir
وبگاه درج و انعکاس نظرات  و پیامک های ابومسلمی ها: www.aboumoslemi.ir

تاریخ تأسیس پایگاه اطلاع رسانی رسمی باشگاه: تابستان سال 1386

مؤسس و مدیر پایگاه اطلاع رسانی رسمی باشگاه:
عبدالرضا زرگری
ارتباط با مدیر سایت: zargary@gmail.com

سخن پایانی:

پایگاه اطلاع رسانی مؤسسه فرهنگی ورزشی ابومسلم خراسان ضمن تشکر و سپاسگزاری از تمامی فعالان عرصه ورزش کشور، برای تمامی دست اندرکاران، مربیان، اعضای کادر فنی و بازیکنان تیم های ورزشی باشگاه آرزوی موفقیت و سربلندی دارد.

همچنین دست تمامی دوستداران فرهنگ و ورزش کشور را برای هرگونه همکاری به گرمی می فشارد و از طرح هرگونه پیشنهادات ارزشمند و انتقادات سازنده در تمامی زمینه ها استقبال می کند. بی شک تمامی دیدگاهها و نظرات شما عزیزان به مسئولان و دست اندرکاران باشگاه منتقل خواهد شد.

به امید تعالی کمالات انسانی و رشد و ترویج روحیه شور و نشاط در سطح جامعه بویژه در میان نوجوانان و جوانان این مرز و بوم در پرتو فعالیتهای ارزشمند فرهنگی ورزشی علی الخصوص توسط باشگاه باسابقه و پرطرفدار ابومسلم خراسان و بویژه در شرق کشور و استان منسوب به قبله دلها، سریرارتضا، مولای صبر و رضا، حضرت علی ابن موسی الرضا(ع)...
اانشاءالله

به روز رسانی: 95/12/15